Step by step

Nie wiem, co Ty dla mnie sporządziłeś, ale wiem, że to jest prawdziwe na dodatek wiem kim jesteś i zanim nadejdzie dzisiejsza noc chcę robić z Tobą ‘złe rzeczy’... Pozwólcie jednak, że do tego wątku powrócę na samym końcu notki tymczasem czas nadrobić blogowe zaległości wszak aktywne IP niektórych zaglądających jasno wskazują, że pożądacie nowego ;)

Żałoba narodowa wciąż trwała a w sieci już krążyły dowcipy o zmarłym tragicznie Lechu K. Pewnie większość już słyszała o kaczce po smoleńsku i zimnym lechu z krwawą mery na deser. Gdybym był szczególnie oddany wierze w Boga Ojca Wszechmogącego albo chociaż należał do podwórkowych kół różańcowych pewnie zbulwersowałbym się tym faktem a tak uśmiałem się do łez i choć powtórzę człowieka żal, to tygodniowa i wymuszona poniekąd przez media refleksja chyba każdemu dała się we znaki. I niekoniecznie piszę tu o siedmiodniowym dumaniu nad swym życiem i postojem w ramach solidarności międzyludzkiej, której po prostu już nie ma. I proszę mi nie wmawiać, że jest inaczej bo w przeciwnym razie odeśle do swojej pracy żebyście zobaczyli jak wygląda prawdziwa Solidarność przez duże S podczas np. kilkuminutowej kolejki przed kasą. Na pewno nie tak jak tydzień temu przed Pałacem Prezydenckim albo w okolicach krakowskiej krypty. Na szczęście życie powróciło do stanu pewnej normy choć trudno nazwać normalnym fakt (a przynajmniej dla mnie) zastanawiania się prezesa PiS na kandydowanie w wyborach prezydenckich. Obawiam się, że startując Polska okaże litość i zagłosuje a wtedy powtórka, z niekoniecznie miłej rozrywki, murowana.


OK. dość o polityce bo ta męczy, nudzi i gówno wartą jest tym bardziej, że zawsze chodzi o jedno... I nie jest to na pewno dobro Polski.


Zastanawialiście się kiedyś albo przynajmniej próbowali zdefiniować pojęcie zaufania?


Bo ja tak. Po prostu, bez żadnej przyczyny chciałem poznać opinię ludzi na w/w pojęcie. Jedni mówili, że tego nie da się zdefiniować, że to się po prostu czuję, ufamy albo nie – po prostu. Niestety średnio bawiła mnie ta definicja bo kiedy w definicji pojawia się słowo definiowane to czuję jakbym jadł masło maślane. Brnąłem więc dalej pytając głównie damską część załogi czym ów zaufanie dla nich jest. Choć smutną to poniekąd uzasadnioną dla siebie definicję podała moja koleżanka, iż jest to naiwna wiara w drugiego człowieka, która zawsze zawodzi. I chyba miała prawo tak powiedzieć, kiedy po 5 latach związku z facetem dowiedziała się, że skurwiel zdradzał ją w Czerwonym Kapturku (dla niewtajemniczonych klub Go-Go) a jej następny facet okazał się żonatym, który chciał się tylko zabawić a to że ona coś poczuła – kogo to obchodzi. Szkoda mi jej bo przecież bez zaufania nie można zbudować niczego nowego choć trochę ją rozumiem bo przecież jak zaufać kolejnej osobie, kiedy w przeszłości tyle razy Cię oszukiwano? W tym sęk, że można wręcz trzeba. Jestem tego żywym przykładem. Powinniśmy pamiętać przecież, że cokolwiek zdarzy się w związku – nasze „ja” przetrwa. Nie powinniśmy obawiać się straty – ponieważ tak naprawdę nic byśmy nie stracili wszak jesteśmy nawet wtedy, kiedy związek przestaje istnieć. Na koniec więc chyba najlepiej oddająca pojęcie zaufania, ostatnia wypowiedź zapytanej przeze mnie osoby: zaufanie to ciężka praca dwóch osób, które razem kreują bezpieczną wizję wspólnego świata.


Myślę, że nie ufając drugiemu człowiekowi – zamykamy się na coś wspaniałego. Czy warto?
Zdecydowanie nie!


Zatem powróćmy do początku. Złe rzeczy niekoniecznie złymi muszą być pomimo, że brzmią dość pesymistycznie. W moim przypadku to możliwość zaśnięcia obok Niego i wspólne powitanie nowego dnia widząc uśmiech na jego twarzy.


Tak, dobrze kombinujecie... Dziś jest ta noc!


Hmm i tak sobie teraz myślę... Kurwa, jednak ten tydzień refleksji wpłynął poniekąd na mnie.
Haha!







PS. „Agnicho nasza kochana, a skoro boli Cię ten krok to nie wyginaj się już tyle” – uroczo skomentował jeden z prowadzących pewną audycję radiową ;)






Do następnego...