Artur

I choć dobrze wiecie co oznacza ten konkretny, imienny tytuł posta to na wstępie pragnę zaznaczyć, że ów Artur to nie ten sam Artur sprzed kilku laty. Nie, tamten rozdział już dawno został zamknięty tzn. w ogóle nie było żadnego rozdziału. Kilka spotkań, słynna czerwcowa noc pod gwiazdami, wreszcie wtedy myślami byłem już obok Adriana zatem... Tak, nie było Artura na poważnie. Dzisiejszy, na tu i teraz też nie jest na poważnie, bo jak traktować kogoś na serio, kogo widzi się raptem 38 minut! Niemniej... Jeśli miałbym ocenić merytorykę to... Nie przynudzał, prawił poprawnie, uratował ostatnio ludzkie życie, raczej twardo stąpa po ziemi, i czułem się bardzo swobodnie w jego obecności co nie zawsze mi się zdarza. Czy będzie ciąg dalszy? Chyba tak, bo właśnie odpisał, że z chęcią posłucha kolejnych historii. Oczywiście jestem realistą, znam to lokalne środowisko dobrze, za dobrze i wiem, że dziś w kontekście jutra nie znaczy nic zatem... Byle do następnego razu, nie oczekując kompletnie niczego na tę chwilę. Tak jest lepiej, bezpieczniej dla mojej poturbowanej przez Adriana głowy... 

Z innych, niegejowskich historii, rano nie odpaliło mi auto. Padł mi akumulator. Wiecie ile stresu przeżyłem. Boże chroń mnie od takich sytuacji. Dziś, jutro, w ogóle! 

Przy okazji, wydałem dziś 139 zł w Pizza Hut. Ostatni raz byłem tam z Maćkiem, moim ex, ponad 15 lat temu, który po rozstaniu - przypomnę - nazwał mnie, cytuję: "pustym i uzależniony od alkoholu, księciem". I wiecie co? Moja ulubiona pizza hawajska nie smakuje już tak dobrze jak wtedy...

#enjoy