Kiss of Life

Ta notka miała wyglądać inaczej wszak przygotowana ponad dwa tygodnie temu czekała na moment, w którym została by opublikowana. Ale w dużej mierze to, że jej charakter uległ zmianie zależało (i choć on o tym początkowo nie wiedział) głównie od niego.


Ale od początku.
Na dzień dobry a już na pewno lepszy dla Was, przepraszam za ostatni ‘cichy’ okres na blogu. Wynikało to z wielu rzeczy a to masa praca i gdzieś tam powoli rodzące się dla mnie nowe stanowisko, wyjazd do Krakowa na rekrutację wewnętrzną i spotkanie z działem HR grupy ITI, a w tle propozycja służbowego i bardzo długiego wyjazdu do Elbląga i wiara ludzi z Warszawy, że tam osiągnę ich zamierzone cele. Poza tym w życiu osobistym też nie działo się najlepiej stąd po prostu nie miałem sił by o tym wszystkim pisać do czasu spotkania z nim, które de facto w minioną sobotę miało miejsce i to tam, gdzie wszystko się zaczęło.

Nie chcę się rozwodzić na temat dlaczego się ze mną rozstał, dlaczego zostawił samego pomimo, że ja wciąż coś czuję, bo to zostało i zostanie już między nami.
Zakończył to po ludzku, gdzieś tam powoli przygotowując mnie do tego więc i ja nie zamierzam być nie ludzki w końcu faceta poznaje się po tym jak kończy! A, że w tej relacji udowodniłem sobie i po części też mu, że mogę być szczery, autentyczny i przede wszystkim wolny od kłamstw wszelakich w stosunku do osoby, na której mi zależy stąd dziś, pomimo trzydniowych łez i nie przespanej sobotniej, niedzielnej i po części poniedziałkowej nocy, mogę śmiało spojrzeć sobie w lustro i powiedzieć: byłem sobą i choć nie pomogło, to było warto!
Nasze priorytety się różniły od początku i jakkolwiek w początkowej fazie znajomości byłem na pierwszym miejscu to z każdym kolejnym tygodniem, żeby nie napisać miesiącem, spadałem na niższe pozycje, gdzieś tam cały czas wierząc, że wszystko wróci do okresu zimowego, kiedy to razem było nam tak dobrze. Ale przecież nie mogłem żądać zmiany jego zachowania, w końcu takiego go poznałem, więc liczyłem się z tym i próbowałem oswoić, nie dopuszczając jednak do siebie myśli, że to wszystko może się skończyć. Przecież zakochałem się od pierwszego wejrzenia wszak dla mnie ideał, poczułem to, co podczas mojej pierwszej gejowskiej miłości, potrafiłem wyobrazić sobie wspólne mieszkanie, o wspólnej przyszłości z nim nie wspominając. Jednak nie można nikogo trzymać na siłę i kazać być obok, skoro druga strona ma inne plany, inną wizję i wreszcie coś z jej strony po drodze się wypaliło.
Nie mam do niego (a w sumie do Ciebie, bo wiem, że czytasz) żalu ani pretensji ani tym bardziej chęci zemsty i odegrania się za to co zrobiłeś, bo też nie zrobiłeś czegoś okropnego w stosunku do mnie. Po prostu, w pewnym momencie przestałem być dla Ciebie kimś cholernie ważnym a to przecież nie powód do wywołania gejowskiej wojny na niekoniecznie nie-dozwolone chwyty...

Choć nie ukrywam boli, jest mi przykro a wizja samotności przeraża to muszę żyć dalej i stawić czoła wyzwaniom dnia codziennego pomimo, że na chwilę obecną nie jest to łatwe zadanie. Wspomnienia zostają dodam cudowne wspomnienia i kiedy wracam myślami do naszych nocnych jazd samochodem w jakże zimowej scenerii, kiedy wracam chwilą do wspólnych poranków to... FUCK płaczę jak dziecko ale błagam pozwólcie mi na to jeszcze. A usta płoną mocniej na myśl o tych długich i namiętnych chwilach w jego objęciach... Męskich objęciach i jakże czułych zarazem i przeze mnie oczekiwanych.

Na szczęście zostawiłeś po sobie dobre wrażenie a to rokuje i pomimo, że na tej płaszczyźnie nam nie wyszło wierzę, że na innej spełni się w 100%. A przynajmniej tego bym chciał... Historię moich ex zawsze kończyły się zerwaniem wszelakich kontaktów, bo w międzyczasie na jaw wychodziły fakty, które nie pozwalały mi na dalsze obcowanie z kimś, kto swego czasu był dla mnie wszystkim, tak teraz chciałbym, żeby było na odwrót. Przełam syndrom ex i pokaż, że ten koniec będzie fajnym początkiem czegoś nowego! Tego bym sobie życzył. Tobie również, gdzieś tam jeszcze raz dziękując za wspólne, będę się upierał, boskie MY!
No i na koniec...
Dziękuje za pocałunek życia!
Ten pierwszy i wyjątkowy zarazem, po części przeze mnie wymuszony choć gdzieś tam, dawałeś jasne sygnały, w tę cholernie mroźną zimową noc, na zawsze pozostanie w mojej głowie!