Ex 2

Skłamałem w poście poniżej pisząc iż więcej grzechów nie pamiętam. Pamiętam doskonale, ten grzech nazywa się next ex.

Ex 2

Za nim jednak pojawił się ex z numerem drugim minęło bardzo dużo czasu od rozstania z jedynką. Wiadomo pierwsza miłość to i pierwsze rozstanie boli dłużej. W moim przypadku trwało to ponad rok. Tym razem zmieniłem taktykę, nauczony doświadczeniem najpierw badałem grunt (ponad pół roku czatowania!) i dopiero będąc całkowicie pewnym drugiej strony, oddałem się ponownie. Pierwsze spotkanie odbyło się w… Wigilię Bożego Narodzenia. Tuż po kolacji w rodzinnym gronie, pod pretekstem wyjścia do świątyni Pana Waszego, wybyłem na spotkanie z (nie)znajomym z czata. Pamiętam, że wylądowaliśmy w nieistniejącej już katowickiej Scenie, gdzie po raz pierwszy w życiu spędzałem pedalską pasterkę. Ten związek tak w ogóle był bardzo ‘sceniczny’. Znajomość exa z szefostwem tego pub'u spowodowała, że byłem stałym bywalcem, i niemalże każde spotkanie zaczynaliśmy albo kończyliśmy w tym właśnie miejscu na słynnej już Mariackiej.
Był dla mnie jak starszy brat, który nauczył przeklinać i stawiać opór nietolerancyjnym heterorasistą i zbyt wyzwolonym, przypominającym kobiety, homoseksualistą. Przy tym wszystkim był bardzo męski, dobrze zbudowany, i z największym chujem jakiego miałem okazje zobaczyć/poczuć/dotknąć do dnia dzisiejszego.
Wreszcie był pierwszym i ostatnim dresem z jakim się związałem.
No i tych 6 identycznych, pierwszych cyfr numeru PESEL. Magia!
Związek jednak nie trwał długo. Jego imprezowy styl życia zabił uczucie i pod pretekstem biseksualnej natury, po dwóch miesiącach, rzucił mnie (jak widać historia lubi się powtarzać). Jak się jednak okazało jego biseksualność była faktem, dlatego z perspektywy czasu dobrze że się stało, że właśnie wtedy mnie zostawił. Nie znoszę biseksów!

Po rozstaniu widywałem go dość często w różnych klubach, rozmawialiśmy bez zbędnej złośliwości czy pretensji z czyjejkolwiek strony. Taki zdrowy układ już po. Kontakt urwał się nagle jakieś półtorej roku temu, a jego wpis na gg nie pozostawia złudzeń: „nie chce mi się żyć” znaczy nie, to nie.
Nie wnikam. Już nie.

PS. Nie mieliśmy swojej piosenki, pamiętam jednak ten utwór, kiedy pędząc 190 km/h pod katowickim rondem miałem śmierć przed oczami, a moje ‘zwolnij’ powodowało jeszcze szybszą jazdę bez trzymanki.

 
enjoy